Aanvaarding in het klein

Het is herfst. Het weelderige groen van de zomer heeft al een tijdje plaats gemaakt voor aardse en vurige tinten: kleuren die passen bij de natuur die zich langzaam terugtrekt. De vallende bladeren geven ruimte aan allerlei doorkijkjes nu het bos vlug kaler wordt.

Soms heb ik weleens het idee dat wij allemaal worden toegetrokken naar een bepaald seizoen. De een bloeit open in de lente. De ander is op zijn best in de zomer. Ik ben denk ik een herfstmens. Schoonheid en vergankelijkheid komen erin prachtig samen. Daarmee vat de herfst bondig samen wat leven zelf vaak is.

Met een goed gemoed stap ik het bos door terwijl de wind speelt met de bladeren. Als ik over een lang smal pad loop hoor ik opeens van alles neerploffen op de grond. De grote eikenbomen waaronder het pad kronkelt laten door de plotselinge windvlagen in overvloed hun eikels vallen. Op iedere vlaag volgt een nieuw salvo. De kleine exemplaren vallen stilletjes, de grote slaan in met volle kracht.

Uit het niets schieten de woorden amor fati mij te binnen: omarm je lot, aanvaard de situatie zoals hij is. Ik kan ervan balen dat precies nu de wind aanzwelt, ik kan bangig naar boven kijken in de hoop iets te kunnen ontwijken, of gewoon doorstappen en kijken hoe alles op zijn plek valt. Ik grinnik wat en besluit dat het laatste het beste is dat ik op dit moment kan doen.

Een half uur later stap ik het bos weer uit. De onstuimige wind heeft tal van eikels laten vallen, maar op de een of andere manier heeft er niet een mij geraakt. Dat is toch wel opmerkelijk, denk ik bij mijzelf.

Op het moment dat deze gedachte door mijn hoofd schiet begint het te regenen. Dikke druppels bezorgen me in een mum van tijd een nat pak. Tot op de draad ben ik doorweekt als ik weer thuiskom. Amor fati, zeg ik tegen mijzelf, terwijl ik mijn natte schoenen uittrek.

 

Wil je per e-mail een melding krijgen als er een nieuw artikel op deze website verschijnt? Klik dan hier.

Scroll to top