Gehecht aan materie

Wonderlijk, hoe gesteld je op sommige bezittingen kunt zijn. Zo heb ik een jaar of wat terug een verrekijkertje gekregen van een oom die inmiddels de negentig gepasseerd is. Met de parkinson in zijn lijf lukte het hem niet meer om wat veraf is dichtbij te halen. Op die momenten is het mooi om iets goeds een tweede leven te geven. Ik kreeg zijn kijkertje en ben er vanaf de eerste dag gek mee.

Het kijkertje is wat verweerd door het intensieve gebruik. Er zit leven in. Als verwoed lange afstandswandelaar heeft hij het ongetwijfeld met zich meegedragen op allerlei voettochten. En aangezien hij het grootste deel van zijn leven doorbracht onder de Afrikaanse zon, zullen de schaniertjes wel niet vrij zijn van het fijne rode stof dat je op zoveel plaatsen vindt in Kenia en Oeganda. Maar hij doet het prima en daar gaat het om.

Sinds dat ik het kijkertje van mijn oom kreeg heb ik het bijna dagelijks bij me: ‘s ochtend als ik door de natuur wandel, maar ook ’s avonds als ik mijn rondje maak. Het brengt de reeën, hazen, spechten en buizerds zoveel dichterbij als met het blote oog. Iedere keer als ik een dier scherp in beeld heb, groeit mijn fascinatie voor mijn omgeving. Pas als je iets met aandacht kunt bekijken, groeit je waardering er voor.

Van mijn oom kreeg ik een kijkertje, maar indirect ook een vraag: ‘wat maakt iets waardevol?’ In dit geval is dat vanzelfsprekend de emotie die komt met het geschenk. Als je iets krijgt van iemand die je dierbaar is dan geeft dat waarde. Helemaal als je weet dat het vele jaren met vreugde is gebruikt.

Daarnaast zit er waarde in de kwaliteit van het product. Dit kijkertje is gemaakt om te blijven. In tegenstelling tot veel producten in onze samenleving met een snelle doorlooptijd, is dit een voorwerp dat gebouwd is om niet stuk te gaan.

De waarde zit hem ook in eigenschappen die wat meer onder het oppervlak verborgen liggen. Zo is dit kijkertje ongekend klein en licht. Dat maakt dat ik hem met gemak in een zak laat glijden en bij me draag zonder het te merken. Een grotere en sterkere kijker heb ik ook, maar door het gewicht laat ik hem thuis: te bulky en te zwaar. Ik draag hem gewoonweg niet, omdat ik weet dat er ook een reële kans is dat ik hem niet gebruik tijdens een wandeling.

Met name deze laatstgenoemde eigenschappen zijn veel belangrijker dan ik in eerste instantie dacht. De beste en meest waardevolle producten voor onderweg zijn de spullen die je moeiteloos bij je hebt. Je kunt thuis wel zware en degelijke kwaliteitsproducten in de kast hebben liggen, je hebt er niets aan als je op pad bent.

Veel woorden over een klein kijkertje. Enthousiasme over een stukje materie. Het klinkt misschien wat tegenstrijdig, maar misschien hebben we dat, in tijden van overconsumptie wel een beetje nodig. Een juiste gehechtheid aan materie maakt dat we er minder achteloos en met meer zorg en aandacht mee omgaan. Het zijn woorden die me binnenvallen terwijl ik over het grasland tuur, blij en dankbaar met het kijkertje van mijn oom, kijkend voor twee.

 

Wil je een e-mail ontvangen als er een nieuw artikel op deze website verschijnt? Klik dan hier.

Scroll to top