De melodie van een seizoen

We bewegen naar de winter toe. Alles maakt zich klaar voor wat komen gaat: de flora trekt zich terug. Bomen veranderen in zwarte staken of fantasierijke vormen. Ze nemen een andere gedaante aan met het vallen van hun bladeren. Ook de dieren kleuren mee met het landschap. Waar de reeën in de zomer mooi roodbruin tegen de velden aftekenden, zijn ze nu donkerbruin van kleur: zo goed gecamoufleerd dat ze in het zwakke licht haast versmelten met hun achtergrond.

Het veranderen van de seizoenen resoneert ook met andere emoties. De ingetogenheid en kaalheid van het winterse landschap roepen heel wat anders op dan de uitbundigheid van de zomer. In de zomer ruiste de wind speels door de bladeren en kwetterden de vogels wat af. In de weilanden staken hazenoren uit boven het hoge gras, om vervolgens weg te schieten als je te dichtbij kwam. Nu, met het vallen van de winter, zijn de velden koud en leeg. Slechts af en toe laten de hazen zich zien. Alsof alles slapen gaat.

Zelf merk ik dat ik verstil als ik ’s morgens de natuur in trek. Met de temperatuur rond het vriespunt kleurt rijp de velden buiten het dorp wit. De ochtendmist die afgelopen week als een deken over het landschap lag, verhoogt daarnaast mijn ingetogenheid. Ik word opgenomen in het zwijgen en de stilte die mij omringen.

Onlangs schreef ik over de verbinding tussen het landschap dat ons omringt (buitenlandschap) en wat dat doet met ons innerlijk (binnenlandschap). Ik raak er steeds meer van overtuigd dat er een levendige verbinding bestaat tussen die twee. Specifieke plaatsen en landschappen geven ruimte aan specifieke gedachten en gevoelens. De bergen vertellen ons een ander verhaal dan de zee. Ook de seizoenen brengen hun eigen melodie met zich mee. Klanken die zich vervlechten met ons eigen gemoed. Soms aanzettend tot stille en milde tevredenheid, dan weer tot onrustig zoeken in een deken van mist.

 

Wil je een e-mail ontvangen als er een nieuw artikel op deze website verschijnt? Klik dan hier.

Scroll to top