Aan de rand van mijn blikveld

Vanmorgen vertrok ik later dan gebruikelijk. Iets na negenen trok ik de deur achter me dicht en stapte richting bos voor mijn ochtendwandeling. Daar liep ik heel stilletjes en liet de natuur op mij inwerken. Slechts af en toe werd de stilte doorbroken door een passerende fietser, om daarna weer terug te keren en bezit van het bos te nemen.

Toen ik na tienen richting de velden liep gebeurde er iets bijzonders: vanuit mijn ooghoek zag ik een reebok die in volle vaart door het open weiland snelde richting een stel bomen gehuld in dichte begroeiing. Terwijl hij watervlug door het groen schoot pakte ik mijn verrekijker en zag hoe hij onvermoeibaar de akker overstak en uit het zicht verdween.

Soms moet het je wat meezitten. Afgelopen jaar zag ik regelmatig reegeiten met hun kalfjes op de veldjes van de landgoederen die de bebouwde kom hier omringen. Meestal was dat vroeg in de ochtend, niet op een tijdstip waarop wandelend en fietsend Nederland in beweging komt. Zo bezien had ik met het zien van de reebok het geluk aan mijn zijde. Maar toch is het dat niet alleen.

Al een tijdje probeer ik op een andere manier te kijken naar mijn omgeving. Doorgaans richten we – mijzelf incluis – onze aandacht op één punt in ons blikveld. Dat zorgt voor focus. Het maakt echter ook dat we alle ruis wegfilteren. Precies dat laatste probeer ik de afgelopen tijd bewust te voorkomen als ik door de natuur trek. Ik merk namelijk dat, op de momenten dat dit lukt, mijn alertheid groeit en ik me bewuster ben van wat er aan de randen van blikveld gebeurt. Het maakt dat ik zie wat doorgaans aan mij voorbij gaat.

Een soortgelijke wijze van kijken oefen je bij spoorzoeken. Ergens in zijn autobiografie schrijft bushcraft-expert Ray Mears over hoe hij zichzelf heeft getraind in het herkennen van sporen. Wat begint met het herkennen van allerlei pootafdrukken van wilde dieren in sneeuw en modder, ontwikkelt zich tot een steeds scherpere waarneming van minuscule veranderingen in het landschap. Deze kleine veranderingen kunnen volgens Mears alleen gezien worden wanneer het je lukt om diffuus te kijken. Deze wat wazige blik lijkt contra-intuïtief en botst met ons idee van focus en aandacht. Toch komt er met deze bredere blik informatie tot ons die anders hoogstwaarschijnlijk verborgen zou blijven.

Het kunnen schakelen tussen een gefocuste en brede blik vind ik verrijkend. Het verandert de wereld niet, wel mijn waarneming. Deze wordt voller omdat ik helderder zie wat aanwezig is. Geluk balt zich samen in korte momenten. In het zien van reebok die me zonder brede blik waarschijnlijk ontgaan was. Slechts een kort moment, maar totaal onbetaalbaar.

 

Wil je een e-mail ontvangen als er een nieuw artikel op deze website verschijnt? Klik dan hier.

 

Scroll to top