De grootste kunstenaar

Met de sneeuw die dit weekend stilletjes naar beneden dwarrelt ziet hetzelfde land er anders uit. De velden en bomen zijn bedekt met een dunne laag vlokken: poedersuiker uitgestrooid over een grauw winters landschap.

Echt overtuigend is de Nederlandse winter allang niet meer. Ik kan het me niet heugen dat de sneeuw ons in de greep hield. Een echt witte wereld is een zeldzaamheid geworden. Des te mooier om ervan te genieten op de spaarzame momenten dat het kan.

Wat me vooral raakt als ik buiten ben, is dat ik anders kijk naar dezelfde wereld. De weggetjes en paden waar zoveel van mijn voetstappen liggen voelen anders aan. Alsof ik er voor het eerst kom. Zo bezien blijft de natuur me keer op keer verrassen. Er zijn voortdurend wondertjes van creativiteit te vinden voor wie goed weet te kijken. Zo werd ik afgelopen week geraakt door prachtige ijsbloemen op een buitenruit. Spontane creaties uit het niets. Heel eventjes zichtbaar om daarna weer weg te smelten in het ochtendlicht.

Op de momenten dat het me opvalt hoe de natuur voortdurend aan het werk is, maakt zich vaak een gevoel van verwondering meester van me. Ik voel mij dan prettig klein en geniet van de creatieve kracht die de wereld in zich herbergt. De natuur als grootste kunstenaar: onuitputtelijk en altijd overvloedig.

 

Wil je een e-mail ontvangen als er een nieuw artikel op deze website verschijnt? Klik dan hier.

 

Scroll to top