Ons kostbaarste goed

Onze leeftijd kennen we allemaal. Maar wat als we zouden weten hoe lang we nog te leven hebben? Wat zou dat betekenen voor hoe we ons leven inrichten? Waar zouden we beslist voor kiezen en waar resoluut mee stoppen? Het is de filosoof Seneca die deze gedachte opwerpt als hij het heeft over de lengte van het leven. Ik vind het een prikkelende gedachte. Het zet keuzes en prioriteiten op scherp: doe ik echt waar mijn hart ligt? Geef ik mijn tijd aan de juiste mensen en stop ik het in de juiste zaken?

Het kennen van onze dood is ons niet gegeven. Toch maakt alleen al de gedachte over de gelimiteerde tijd die wij allen hebben mij bewuster van de waarde van mijn tijd. Waar wil ik die aan besteden en wat laat ik bewust links liggen? Het helpt me om daarbij aandachtig om mij heen te kijken.

De bezittingen die mij omringen vertellen me veel over mijn tijd. Naast de laptop waarop ik dit stukje schrijf staat mijn gitaar. In dit instrument zitten buitengewoon veel van mijn levensuren. Zo’n anderhalf jaar besteedde ik aan het bouwen ervan. Iedere week ging ik weer met geduld en aandacht aan de slag en beetje bij beetje maakte ik vorderingen tot ik klaar was. De waarde van de gitaar zit in het verfijnde hout, de mooie klank en de vreugde die het spelen mij geeft, maar ook in het aantal uren toewijding en levensenergie dat ik erin hebt gestopt en welke nooit meer terugkomen.

Naast muziek heb ik een groot zwak voor boeken. Al eerder schreef ik over de stroom aan boeken die op mij af kwam tijdens mijn laatste verhuizing. Veel boeken vonden door de verhuizing een nieuw en ander thuis, maar nog steeds zijn de boeken als goede vrienden goed vertegenwoordigd in mijn nieuwe huisje. Wel merk ik dat ik kritischer ben op wat er in mijn kast staat. Daar voor hanteer ik sinds kort het volgende criterium: ‘ben ik bereid om x uren te steken in het lezen van dit boek?’ Veel boeken vragen toch wel vijftien tot twintig uur van mijn tijd (als het een dikker boek is al snel meer). Ben ik bereid om deze tijd en energie daarin te steken? Als het antwoord hierop ‘nee’ is, dan doe ik er goed aan er iemand anders blij mee te maken of het naar de kringloop te brengen.

De vraag naar je bereidheid om wel of niet je tijd te geven aan iets, is toepasbaar op legio zaken. Het meest zichtbaar kun je het toepassen op je bezittingen, of ‘slapende’ hobby’s (waarbij je jezelf wijsmaakt dat je ze misschien ooit nog wel eens oppakt). Een eerlijk antwoord ruimt in de meeste gevallen op. Het criterium is echter toepasbaar op immateriële zaken. Op allerlei contacten die misschien soms meer als een last dan als een lust voelen, of allerhande verplichtingen waarvan we inmiddels niet meer weten waarom we er ooit mee hebben ingestemd.

Tijd is ons kostbaarste goed. Ieder stukje ervan kunnen we maar een keer besteden. Wat weglekt aan bijzaken komt nooit meer terug. Zo bezien is het de kunst bij je eigen grondtoon te blijven en aan te voelen waar je hart ligt in een overvolle wereld. Bedrieglijk eenvoudig en gruwelijk ingewikkeld tegelijkertijd.

 

Wil je een e-mail ontvangen als er een nieuw artikel op deze website verschijnt? Klik dan hier.

Scroll to top